Ἐξόδιος Ἀκολουθία τοῦ Πρωτοψάλτου τῆς Ἐνορίας μας Δημητρίου Ἔμμ. Μαθιουδάκη 

«Μακαρία ἡ ὁδὸς ἡ πορεύει σήμερα,....»

Σήμερα στεκόμαστε μὲ βαθιὰ συγκίνηση καὶ σεβασμὸ μπροστὰ στὴ μνήμη ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ δὲν ὑπῆρξε ἁπλῶς ἕνας Ἱεροψάλτης. Ὁ Δημήτρης Μαθιουδάκης ὑπῆρξε λειτουργὸς τῆς πίστης, ὑπηρέτης τῆς παράδοσης, ἄνθρωπος τῆς ἀγάπης καὶ τῆς προσφορᾶς.

Ἡ φωνή του δὲν ἦταν μόνο ἦχος• ἦταν προσευχή. Το Ψάλσιμό του, ἦταν βίωμα γι' αὐτόν. Ἦταν μιὰ γέφυρα ποὺ ἕνωνε τὴ γῆ μὲ τὸν οὐρανό. Ὅσοι εἴχαμε τὴν εὐλογία νὰ τὸν ἀκούσουμε νὰ ψάλλει, γνωρίζουμε πὼς κάθε του μέλος εἶχε ψυχή. Δὲν ἐκτελοῦσε ἁπλῶς τὰ τροπάρια τὰ μουσικά,— τὰ ζοῦσε, τὰ βίωνε..

Ὁ Δημήτρης, ἀγάπησε βαθιὰ τὴ Βυζαντινὴ μουσική. Τὴν ὑπηρέτησε μὲ συνέπεια, μὲ ταπεινότητα καὶ μὲ ἀφοσίωση. Στάθηκε στὸ ἀναλόγιο μὲ σεβασμό, γνωρίζοντας ὅτι ἡ θέση αὐτὴ δὲν εἶναι τιμή, ἀλλὰ εὐθύνη. Εὐθύνη ἀπέναντι στὸν Θεό, στὴν Ἐκκλησία, στοὺς ἀνθρώπους ποὺ προσεύχονται.

Ἦταν ἄνθρωπος ἤρεμος, πρᾶος, ἀγαπητός, μὲ βλέμμα καθαρό. Δὲν ἐπεδίωκε τὰ πολλὰ λόγια. Ἄφηνε τὴ φωνή του νὰ μιλήσει. Καὶ μέσα ἀπὸ αὐτήν, μιλοῦσε ἡ καρδιά του. Πόσες φορὲς δὲν νιώσαμε παρηγοριὰ ἀκούγοντάς τον; Πόσες φορὲς δὲν συγκινηθήκαμε βαθιά, ἰδιαίτερα σὲ στιγμὲς μεγάλων ἑορτῶν ἢ πένθους;

Ἡ διακονία του στὸ ψαλτήρι δὲν ἦταν ἁπλῶς μιὰ ἐνασχόληση. Ἦταν τρόπος ζωῆς. Μελέτη, κόπος, ἀγρυπνία, ἐπιμονὴ στὴ λεπτομέρεια. Μὰ πάνω ἀπ' ὅλα, πίστη. Πίστη ἀκλόνητη καὶ καθαρή. Θυμᾶμαι ὅταν ἔγραψε σὲ μουσικὸ κείμενο, ὅλη τὴν ἀκολουθία τῆς Ἁγίας Εὐφημίας, τί χαρὰ καὶ τί ἀγαλλίαση εἶχε... Χαιρόταν πολύ!!!

Δὲν ἦταν ὅμως μόνο ψάλτης. Ἦταν φίλος, Θεῖος, ἀδελφός, οἰκογενειάρχης, παππούς, ἄνθρωπος μὲ καλοσύνη. Στάθηκε δίπλα σὲ ὅσους τὸν χρειάστηκαν ὅταν ὑπηρετοῦσε ὡς Γραμματέας στὴν κοινότητα μᾶς καὶ ἀργότερα στὸ Δῆμο Βιάννου. Ἀλλὰ καὶ ἀπ' ὅπου πέρασε.... Ἄφησε τὸ ἦθος καὶ τὸ ὕφος του. Μὲ διακριτικότητα, χωρὶς θόρυβο. Προτιμοῦσε νὰ προσφέρει σιωπηλά. Αὐτὴ ἦταν ἡ ποιότητά του.

Ἄφησε πίσω του παρακαταθήκη. Ὄχι μόνο ἠχογραφήσεις ἢ μουσικὲς γραμμές, ἀλλὰ ἀξίες. Παράδειγμα! Ἔδειξε πὼς ἡ τέχνη ὅταν ἑνώνεται μὲ τὴν πίστη γίνεται προσευχή. Ἔδειξε πὼς ἡ ταπεινότητα ὑψώνει τὸν ἄνθρωπο περισσότερο ἀπὸ κάθε διάκριση.

Σήμερα ἡ ἀπουσία του εἶναι αἰσθητή. Τὸ ἀναλόγιο θὰ φαίνεται διαφορετικό. Οἱ ἀκολουθίες θὰ ἔχουν ἕνα κενό. Ὅμως ἡ φωνή του θὰ συνεχίσει νὰ ἀντηχεῖ μέσα μας. Θὰ τὸν θυμόμαστε σὲ κάθε «Κύριε ἐλέησον», σὲ κάθε «Αἰωνία ἡ μνήμη».

Ὁ θάνατος δὲν εἶναι τὸ τέλος γιὰ τὸν ἄνθρωπο τῆς πίστης. Εἶναι πέρασμα. Ἀπὸ τὴν Στρατευομένη στὴν Θριαμβεύουσα Ἐκκλησία. Καὶ θέλουμε νὰ πιστεύουμε πὼς τώρα ὁ Δημήτρης ψάλλει σὲ ἄλλη χορωδία, στὸν οὐρανό — ἐκεῖ ὅπου δὲν ὑπάρχει πόνος, οὔτε λύπη, οὔτε στεναγμός. Μόνο φῶς, ζωὴ καὶ Ἀνάσταση.

Ἂς κρατήσουμε ἀπὸ ἐκεῖνον τὸ χαμόγελο, τὴν πραότητα, τὴν ἀφοσίωση. Ἂς τιμήσουμε τὴ μνήμη του συνεχίζοντας νὰ ἀγαπᾶμε αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνος ἀγάπησε: τὴν παράδοση, τὴν Ἐκκλησία, τὴν προσευχὴ καὶ τὴ Βυζαντινὴ Μουσική.

Καὶ ὅταν κάποτε ἡ μνήμη μας, φέρει τὴ μορφή του μπροστά μας, ἂς μὴν εἶναι μόνο μὲ δάκρυα, ἀλλὰ καὶ μὲ εὐγνωμοσύνη. Γιατί εἴχαμε τὴν εὐλογία νὰ τὸν γνωρίσουμε. Νὰ τὸν ἀκούσουμε. Νὰ συμπορευτοῦμε μαζί του.

Δημήτρη,

ἡ φωνή σου μπορεῖ νὰ σίγησε στὰ αὐτιά μας,

ἀλλὰ δὲν θὰ σιγήσει ποτὲ στὶς καρδιές μας.

Αἰωνία σου ἡ μνήμη.

Επικήδειος Λόγος για τον Δημήτρη Μαθιουδάκη 

+π. Ἐμμανουήλ Ἄθαν. Ραπτάκης Ἐφημέριος τῆς Ἐνορίας Ἁγίου Γεωργίου Ἀμιρά